Typ om te zoeken

Finance In the spotlight Thuiszorg

Thuisverpleegkundigen trekken aan de alarmbel

Delen

De nood voor thuisverpleging stijgt jaar na jaar. We worden steeds ouder, en we kampen met een stijgend aantal chronische aandoeningen en complexe zorgnoden. Tegelijk willen we zo lang mogelijk thuis kunnen blijven, en zoveel mogelijk voor onszelf kunnen zorgen. Het resultaat is een stijgende druk op een sector die nu al kampt met onderfinanciering.  

Hendrik Van Gansbeke, Algemeen coördinator Wit-Gele Kruis

Een belangrijke oorzaak van die onderfinanciering is het verouderde financieringssysteem. Sinds de introductie van het systeem in 1990 werd het ondanks de vele evoluties en ontwikkelingen in de medische sector slechts heel sporadisch uitgebreid. En dat heeft zo zijn gevolgen. We spraken met Lucien Speeckaert van de Vlaamse Beroepsvereniging voor Zelfstandige Verpleegkundigen (VBZV) en Hendrik Van Gansbeke van het Wit-Gele Kruis.

Lucien Speeckaert: “De vergoeding van de thuisverpleegkundige is gebaseerd op de handeling of behandeling die hij uitvoert. Vaste tarieven voor elke activiteit dus. Maar de zorg evolueert, en voor heel wat activiteiten is niet de juiste of zelfs helemaal geen vergoeding voorzien. En dat is niet het enige probleem. Voor een thuisverpleegkundige is het opvolgen van patiënten en het verzamelen van alle beschikbare data bij andere zorgverleners een belangrijk deel van het takenpakket. Maar daarvoor wordt de verpleegkundige momenteel niet vergoed.”

Sector onder druk 

Het verouderde financieringssysteem, gecombineerd met de vele besparingen van de afgelopen 5 jaar, zorgt ervoor dat de hele sector sterk onder druk staat. Speeckaert: “We zien dat meer en meer collega’s opstappen. Niet verwonderlijk, want de druk blijft toenemen en de financiering neemt af.”

Hendrik Van Gansbeke: “Jaar na jaar worden we geconfronteerd met een onderschrijding van het toegekende budget. Dat leidt tot een verschraling van de waarden van de nomenclatuur: relatief gezien worden de prestaties die een thuisverpleegkundige levert steeds minder betaald.

Daarnaast zouden de budgetten in de zorg eigenlijk de patiënt moeten volgen. Als er opdrachten of taken verschuiven van ziekenhuis naar thuiszorg, dan moet de financiering voor die opdracht mee verschuiven. En dat is vandaag niet het geval.” Speeckaert: “Neem nu het voorbeeld van negatieve druktherapie voor wondzorg. In ziekenhuizen wordt deze behandeling al jaren gebruikt voor patiënten in dagopname. Als dat ook in de thuiszorg mogelijk was, zou elk ziekenhuis kosten kunnen besparen, maar het is financieel gewoon niet mogelijk. De budgetten raken niet tot in de thuiszorg.”

Even belangrijk is het gebrek aan preventieve thuiszorg. Sommige kwetsbare patiënten kunnen het momenteel nog net alleen redden. Een preventief bezoek van een thuisverpleegkundige, die geruststelling, advies, en praktische tips zou kunnen bieden, kan ervoor zorgen dat die patiënten een stuk langer thuis kunnen blijven. Van Gansbeke: “Helaas is dat in het huidige systeem niet mogelijk. Momenteel kan een verpleegkundige pas langsgaan als er al specifieke noden zijn, als er al bepaalde verpleegkundige technieken uitgevoerd moeten worden. Een gemiste kans.”

Plan van aanpak 

Er is heel wat werk aan de winkel. En de cruciale eerste stap is praktijkregistratie. Speeckaert: “Vandaag de dag hebben we geen idee hoeveel verpleegkundigen in groep werken, hoeveel zelfstandig, hoeveel in dienstverband, hoeveel in bijberoep. Voor wie in groep samenwerkt, hebben we geen idee hoe die samenwerking er structureel uitziet. Om een nieuw financieringsmodel uit te bouwen dat tegemoet komt aan de noden van de sector, moeten we eerst meer zicht krijgen op het huidige landschap.”

De volgende stap is het uitwerken van een nieuw financieringssysteem, beter aangepast aan de noden van vandaag. Van Gansbeke pleit voor een tweeledig systeem van praktijkfinanciering en financiering per activiteit. “Met praktijkfinanciering kunnen we structurele samenwerking in de sector aanmoedigen. Bovendien kan het dienen als incentive om aan bepaalde kwaliteitsvoorwaarden te voldoen. Hoe wordt interne documentatie bijgehouden? Welke kwaliteitscontroles zijn er voorzien? Hoe zit het met de permanente vorming van de medewerkers? Een ‘pay for quality’ systeem zal leiden tot een nog betere kwaliteit van zorg.”

Daarnaast moet de huidige financiering per activiteit onder de loep worden genomen. Waar ligt de vergoeding te laag? Waar te hoog? En welke activiteiten ontbreken in de nomenclatuur? Er moet een gedetailleerde studie gebeuren om alle activiteiten duidelijk in kaart te brengen en er de juiste financiering aan de koppelen.

Eenvoudig zal het niet zijn, maar de nood is hoog. En de sector staat alvast te springen: er wordt volop gewerkt aan concrete voorstellen om een realistisch financieringsmodel mogelijk te maken. Het is alleen nog wachten op de tijd en middelen van de overheid om het nodige onderzoek te doen en de voorstellen in praktijk om te zetten. Alleen zo kan de sector kwalitatieve en toegankelijke thuisverpleegkundige zorg blijven bieden aan de zorgbehoevende burger.

4 Comments

  1. Hans oktober 1, 2019

    Waarom moeten we met pillen, bijstand blijven leven op een manier dat niemand wil. Te leven als een plant, uit uw voeten niet meer raken? ….?? Daarvoor moet je zolang mogelijk werken daar de regering geld nodig heeft. Dan gaan ze nog zeggen dat ze zoveel doen voor de mondiale burger. PS. Ik zie ook enorm veel mensen op jongere en jonge leeftijd hun gezondheid aangetast zien door de verloedering van het milieu, waar de regering met geen letter over rept. Alleen hoe wij moeten leven en ons in een hoek duwen,alwaar zij dan weer eens gaan zeggen hoe uit die hoek te raken. Nee,dank u. Ik ben nu 59 jaar, nog 2 jaar poetsen bij mensen thuis,na een levenslange belastende prestaties van het lichaam, alwaar ik thuis best kan bijstaan, daar vrouw MS heeft. Hoop dat ik het nog 2 jaar kan volhouden. Om dan van ongedwongen te kunnen leven. Als ik zelf nog de gezondheid mag hebben. Dat is de realiteit, regering, Europa. Groetjes. Zo. Dat vloog eruit. Hans

    Beantwoorden
  2. Julien Liekens oktober 1, 2019

    Inderdaad is de thuiszorg een zeer belangrijke pijler in de gezond houden en/of maken van onze zorgbehoevenden, vooral in de thuissituatie. Gezonde mensen beseffen niet de helende en rustgevende invloed van de thuisverzorgenden op de zorgbehoeven- den, die, in de overtuiging dat er dan toch nog iemand is waar zij op kunnen terugvallen en vetrouwen in gevallen van ziekte, verzorging en geborgenheid voor zover dit mogelijk en/of wenselijk is. Onze beleidsmensen, en vooral onze minister van volksgezondheid zou dit ten volle moeten beseffen en al het mogelijke doen zodat onze verzorgenden en ook zorgbehoeven- den alle nodige materiele en financiele ondersteuning krijgen die zij nodig hebben om met plezier zorg te geven en te ontvangen. De tijd, dat sommige mensen uit geestelijke overtuiging hun zieke en/of behoeftige medemensen gratis bezochtgen om hen met minimale middelen te helpen om de ergste noden te verhelpen is reeds lang voorbij. Maar ik kan mij voorstellen dat onze zorg- gevenden zich vaak zulk een persoon voelen, alleen al maar wegens de treffende vergelijking van toen en nu …

    Dat het opvoeren van de financiele en materiele middelen ten behoeve van onze thuiszorg een zelfbedruipend effect kan hebben in samenspel met de andere vormen van gezondheidszorg (hospitalen, revalidatiecentra, RVT’s en tal van andere instellingen) hoeft geen betoog en kan alleen de algemene werking van onze gezondheidszorg ten goede komen.
    Dus, iemand die hier geen oren naar heeft verdient het niet een verantwoordelijkheid op bestuursniveau te ambieren, laat staan in geval van nood, later een beroep te doen op thuiszorg …

    Beantwoorden
  3. Vanneste Gino september 30, 2019

    de regering is niet geïnteresseerd; alles draait om de centen,niet om de mensen…voortdurend kijken waar men kan besparen en waar men kan zorgen dat men geld over heeft om de aandeelhouders te sussen… cru gezegd, maar je voelt dat op de werkvloer…en het zijn niet alleen de thuisverpleegkundigen die dit voelen… ik kom in veel WZC, schrijnende toestanden zijn schering en inslag…te weinig personeel, aanwezig personeel steeds onder druk, dossiers en papieren invullen is belangrijker want dat impliceert centen… de gebouwen worden steeds mooier en luxueuzer maar de schrijnende zorg steeds groter . jong personeel is super enthousiast maar weinigen houden dit 10 jaar vol.. laat staan 30 of 40 jaar…de rug wordt voortdurend op de proef gesteld …en vlugger een pamper dan de persoon naar het toilet te leiden (want er is geen tijd) en o wee als het dossier niet in orde is…en dat alles voor een ondergewaardeerd loon – pas op het gewone dagloon kan erdoor maar al de ambetante uren zijn te weinig verloond ! Wie heeft nu nog goesting om de zaterdag re werken aan slechts 20% extra, terwijl een andere sector 100% betaald…
    en een steeds grotere kloof tussen de manager en de werkvloer…en de burn-outs vliegen ons om de oren… normaal toch ? als het OP is dan is het OP !!! Ik heb geluk gehad om de eerste 15 jaar te kunnen werken op een rustiger manier zonder computer en zonder overdreven papierwerk, met veel aandacht voor ons patiënten… en zo hou ik het al meer dan 40 jaar vol…maar zonder die eerste 15 jaar zou het ook niet gelukt zijn….
    Het is duidelijk 5 na 12 en toch vindt men moeilijk gehoor…
    tussen haakjes ik ben geen thuisverpleegkundige maar zie dat men daar inderdaad serieus op de limiet werkt !!

    Beantwoorden
  4. Cinthy Labeeuw september 29, 2019

    Idd preventie blijft nog altijd de belangrijkste taak. Medicatieinname , controle postoperatief wondcontroles ( nu geen controle- AB inname,…..).preventie drukletsels.
    Vergoeding voor bepaalde zorgen liggen te hoog ( afsxhakelen van chemopompje meer betaald dan FF B – waar een zwaar zorgbehoevende kwaliteitsvolle veel meer tijd vergt en meerdere bezoeken per dag).

    Ook bijkomende zorgen bij FF worden niet vergoed. En meerdere bezoeken per dag zijn nodig – dit om kwaliteitsvolle .zorg te bieden.
    Velen denken nog altijd dat we per bezoek betaald worden.

    Samenwerking – delen van informatie zou veel vlotter moeten. Nu heeft iedere zorgverlener daar te weinig tijd voor .
    Observaties die we nu noteren- weinig zin als enkel je collega’s deze kunnen zien.

    Ik leef voll. voor mijn job – niet iedereen kan dit!
    En dit kan eigenlijk niet de bedoeling zijn denk ik.
    Weinig verlof – altijd bereikbaar zijn ( gratis dienst ),

    Enne we moeten eerlijk zijn – thuis is er nog altijd de beste zorg – goed ondersteund/ georganiseerd is.

    Mvg,
    Cinthy

    Beantwoorden

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: