Typ om te zoeken

Geen onderdeel van een categorie

Het verhaal van Veerle Lamotte in de urologie

Delen

Door Veerle Lamotte

 

De opstart van de functie Verpleegkundig trajectbegeleider urologische oncologie (VTB) in het UZA

Mijn verhaal begint 3 januari 2013. Op die dag kreeg ik een bericht in mijn mailbox van Cel Vandewinkel. Daarin werden alle prostaatverpleegkundigen die de prostaatcursus van UROBEL hadden gevolgd, aangeschreven. Er stond dat dokter Hoekx op zoek was naar een verpleegkundige die op zijn of haar beurt klaar was voor een nieuwe oncologische uitdaging in hun beroepsloopbaan. De functiebeschrijving en functievereisten die noodzakelijk waren, lagen me wel. Ik had bovendien ervaring als prostaatverpleegkundige.
 
veerle lamotteIn 2012 had ik immers al mogen proeven van een job als begeleidingsverpleegkundige. Mijn collega prostaatverpleegkundige was zwanger en gedurende 8 maanden mocht ik haar vervangen. Met spijt in het hart zette ik dan ook terug een stapje opzij wanneer zij terug uit zwangerschapsverlof kwam. De vacature uit het UZA kwam juist op tijd. Het werk waar ik was van gaan houden, zou ik daar kunnen doen, deeltijds. Dus ik solliciteerde met toch wel een klein hart.
 
In september 2013 begon ik na mijn opzegtermijn in het UZA, meer bepaald in het MOCA of het multidisciplinair Oncologisch Centrum Antwerpen. Ik kwam enerzijds in het team urologie van de polikliniek terecht. Anderzijds was er voor mij plaats een plaatst gereserveerd in het bureau van de andere verpleegkundige trajectbegeleiders.
 
In het UZA hadden andere trajectbegeleiders voor hoofd-halsoncologie, gastro-enterologie, borst- en thoraxoncologie hun functie al uitgebouwd. Dit was voor mij een pluspunt want ik kon alleen maar leren van hen en stond er niet alleen voor. Caroline Verschueren, de verantwoordelijke van de trajectbegeleiders, heeft samen met de kwaliteitscoördinator van het MOCA en dokter Hoekx de uitbouw van mijn functie als verpleegkundige trajectbegeleider uitgeschreven. Een universitair ziekenhuis is enorm groot. Om een inzicht in de diensten en de verschillende pathologieën te krijgen liep ik enkele dagen mee met collega’s en artsen op het oncologisch dagziekenhuis, de afdeling oncologie en op het operatiekwartier. Mijn collega’s trajectbegeleider die al ervaring hadden namen me mee op sleeptouw. Het was heel leerrijk om hen mee te volgen in hun persoonlijke aanpak.
 
Maar hoe pakken andere urologische begeleidingsverpleegkundigen het aan? Ik had al wel ervaring, maar voelde me toch erg ‘bleu’ in mijn nieuwe taak. Dankzij Carine Peltyn kon ik een dag nieuwe ervaringen opdoen in het UZ Gent. Met een rugzak vol met ideeën ging ik terug naar het UZ Antwerpen.
 
De lei was nog schoon. Ik moest vanaf nul beginnen. Met de steun van mijn collega’s en artsen werd er na een inloopperiode van 3 maanden gestart met het begeleiden van de urologische patiënt. Maar wat zijn de noden van deze patiënt? Welke patiënten komen in aanmerking?
 
Om de urologische patiënten en pathologie te leren kennen, ben ik allereerst terug met mijn neus in de boeken gedoken. Dankzij het MOCA is er een groot aanbod aan bijscholingen, welke de kennis allen maar ten goede komt. Dokter Hoekx gaf me de kans om mee de consultaties te volgen. Zo leerde ik zijn visie kennen, wist ik hoe zijn aanpak tegenover de patiënt was en zo kwam ik ook een stapje dichter bij ‘mijn’ patiënten. Het was opmerkelijk dat ik, als beginnende VTB, gemakkelijker vertrouwen kreeg van de patiënt als je arts je functie ondersteunt en dit laat zien aan de patiënt.
 
Hele consultaties meevolgen was snel niet meer mogelijk. De patiëntenlijsten werden daarom uitgeplozen. Patiënten die nood konden hebben werden eruit gepikt. Zo leerde ik, maar ook dokter Hoekx de doelgroep kennen die in aanmerking komen voor een verpleegkundig trajectbegeleider.
 
Er zijn patiënten die spijtig genoeg naar de oncologie doorstromen voor hun chemotherapie en doelgerichte therapie. Door deze mensen te volgen doorheen hun traject kwam ikzelf ook op de oncologie terecht en bouwde en bouw ik nog steeds mijn ervaring op. Zo komen ook oncologen stilaan meer en meer in contact met de nieuwe functie.
 
Mijn eerste project van het UZA startte vanaf mijn eerste werkdag. Het op poten zetten van de oncorevalidatie was een eerste uitdaging. We organiseerden een infosessie. Patiënten werden via datamining uitgezocht en aangeschreven. Er werd nagedacht over de praktische uitwerking. Zo leerde ik met vallen en opstaan de verschillende diensten zoals cardiologie, fysiotherapie en de samenwerking ervan kennen. Door alles te moeten uitzoeken, was dit ook een leerproces om het UZA te leren kennen. Eerlijk gezegd, in het begin is het erg moeilijk. Niet alles loopt zoals je het wil, net om dat je onbekend bent met en in dat nieuwe, grote ziekenhuis. Achteraf gezien is het opstarten van zo’n project een heel goede (versnelde) leerschool geweest.
 
Na anderhalf jaar als verpleegkundig trajectbegeleider kan ik zeggen dat we momenteel de patiënt opvolgen in heel zijn traject van slechtnieuwsgesprekken, operaties, radiotherapie en hormoontherapie. Wanneer verdere therapie nodig is, volg ik de patiënt verder op op oncologie. Patiënten die problemen hebben thuis volg ik daar telefonisch verder op. Mijn collega’s zijn mijn back-up wanneer ik er niet ben. De weg die onze urologische-oncologische patiënt aflegt is zo afwisselend, met vele kruispunten en hindernissen. Ondersteuning is nodig, dat besef ik elke dag.
 
Op anderhalf jaar werden er bovendien trajecten uitgeschreven en brochures opgesteld. Projecten werden verwezenlijkt. Kijk naar onze goede draaiende oncorevalidatie.
 
Het werk waar ik na mijn cursus prostaatverpleegkunde inrolde, doe ik nog steeds met hart en ziel. Er is er nog veel werk voor de boeg, maar stap voor stap kunnen we deze functie verder uitbouwen. Het behalen van het JCI- label is een volgende uitdaging. Procedures moeten op punt gesteld worden, kwaliteit van zorg voor onze patiënt moet verbeteren. Ook hier speelt de verpleegkundige trajectbegeleider een rol.
 
Als verpleegkundige trajectbegeleider sta je vaak tussen de verschillende diensten en beroepsgroepen in. Toch is samenwerking is het allernoodzakelijkst om elke dag goed te kunnen werken en iets te betekenen voor je patiënt.
 
 
urobel logo
 
 

Tags:

Je houdt waarschijnlijk ook van

Geef een reactie