Typ om te zoeken

HR In the spotlight Overige

Vrijwilliger in de kijker: Rode Kruis

Delen

Mia Van Gremberghe (69) is al drie jaar vakantieverantwoordelijke bij het Rode Kruis. Zij organiseert vakanties voor mensen met een mentale of een fysieke beperking die anders de kans niet krijgen om eens een weekje op reis te gaan. “Er gaat minstens één begeleider mee per twee mensen met een beperking, zo kunnen we naast een goede verzorging ook tijd maken om een luisterend oor te bieden.” 

Mia is 69 jaar oud, komt uit Zwijndrecht. Ze is dit jaar 50 jaar getrouwd en heeft twee dochters. Ze is al meer dan twintig jaar actief bij het Rode Kruis. “Ik weet niet meer precies wanneer ik begonnen ben als vrijwilliger,” vertelt Mia. “Ik ben er destijds ingestapt door een EHBO-cursus in het dorp. Door die te volgen, werd mijn interesse gewekt in de zorgsector. Hoewel ik eigenlijk haartooi gestudeerd heb en lange tijd kapster geweest ben. Later heb ik ook nog gewerkt op het onthaal bij een dokterspraktijk, dat is misschien al wat dichter in de buurt maar eigenlijk heb ik dus helemaal geen achtergrond in de zorgsector. Ik wou wel altijd al graag mensen helpen en wou mijn steentje bijdragen. Dus ik heb me opgegeven als vrijwilliger bij het Rode Kruis. In het begin was ik verantwoordelijk voor de bloedafnames, ik zorgde voor de praktische en logistieke ondersteuning. Binnen het Rode Kruis leerde ik natuurlijk heel wat mensen kennen en via een kennis ben ik bij de vakanties gekomen. Ik ben lange tijd mee geweest als zorgmedewerker op die vakanties voor mensen met een beperking en sinds drie jaar van ik vakantieverantwoordelijke.”  

“Concreet zijn er vakanties voor mensen met een fysieke beperking en voor mensen met een mentale beperking”, legt Mia uit. “Deze twee groepen worden dus apart gehouden. Daarnaast is er enkel een onderscheid tussen de vakanties specifiek voor jongeren en de vakanties die open staan voor iedereen. Jongeren zien we als mensen tussen 18 en 45 dus dat is nog steeds ruim. Op de algemene reizen gaan soms mensen mee van 90 jaar. We trekken enkel een grens bij dementen, voor de rest maakt het niet uit of je nu het syndroom van Down hebt of een andere beperking, iedereen kan mee. Op de vakanties voor mensen die fysiek beperkt zijn, zien we enerzijds jongeren die een zwaar ongeval meegemaakt hebben en anderzijds ouderen die moeilijk ter been zijn. Voor mij maakt het niet uit of de mensen nu fysiek of mentaal beperkt zijn, ik heb echt geen voorkeur en ga gewoon mee op de vakanties het best in mijn agenda passen. Mentaal beperkte mensen zijn misschien iets moeilijker om mee te communiceren maar dan zeggen we het twee keer en is het opgelost.”  

“Deze vakanties gaan door aan de kust in een viersterrenhotel dat zich specifiek toegespitst is op de zorg die onze gasten nodig hebben. Alle kamers en badkamers kunnen aangepast worden aan hun noden. Vanuit het hotel doen we tal van uitstapjes van Sluis tot Veurne. Daar gaan we dan wandelen of iets bezoeken zoals de koekjesfabriek in Veurne. Soms doen we ook uitgeschreven wandelingen in Brugge. Voor de mensen met een fysieke beperking houdt dit een extra moeilijkheid in want Brugge is een drama op het gebied van rolstoeltoegankelijkheid. De tavernes in Brugge zitten dikwijls in die typische, kleine huisjes en daar zijn de toiletten niet toegankelijk voor rolstoelgebruikers. Oostende en Blankenberge doen het beter op vlak van rolstoeltoegankelijkheid. Als vakantieverantwoordelijke zorg ik ervoor dat er op voorhand een prospectie gebeurt op dat gebied.

Die tavernes vormen wel een belangrijk onderdeel van de uitstapjes en de vakantie in het algemeen, onze vakantiegangers houden erg van het sociaal contact en een luisterend oor. Velen van hen doen aan begeleid zelfstandig wonen of verblijven in een instelling, daar is dat luisterend oor er niet altijd. Geen slecht woord over het personeel in de verzorgingsinstellingen, die mensen doen enorm hun best maar er is gewoon heel weinig tijd voor persoonlijk contact. Op de dode momenten op een dag praten de begeleiders dan ook veel met de mensen. 

Een gewone dag op onze vakanties begint met het ontbijt, dit is tot tien uur. Daarna gaan we bijvoorbeeld naar de Kringloopwinkel in Brugge. Dat vinden ze fantastisch want dan kunnen ze veel kopen. Ook daar nemen wij uitgebreid de tijd om hen dingen te laten kiezen. Iedereen heeft de mogelijkheid om uitgebreid te shoppen. In het dagelijks leven missen mensen met een beperking dit vaak. Als ze een nieuwe broek nodig hebben, dan krijgen ze een nieuwe broek en daarmee uit. Bij ons op vakantie kunnen ze heel de winkel passen als ze willen, bij ons hebben ze inspraak. 
Na deze uitstap in de voormiddag keren we terug naar het hotel voor het middagmaal en tegen een uur of 2 in namiddag trekken we dan naar Blankenberge om te wandelen op de dijk of een terrasje te doen met wie dat wil. ’s Avonds eten we opnieuw in het hotel en daarna is er nog een avondactiviteit. Op de recentste vakantie waarop ik meeging was dat bijvoorbeeld een goochelaar. Onze gasten bepalen zelf wanneer ze gaan slapen, de begeleiders volgen. Dus als je iemand hebt die graag laat opblijft dan kunnen dat lange dagen worden.” 

Rode Kruis Polderwind 16-08

Voor ons zijn dit vakantiedagen waarop we toch snel 15 uur aan het werk zijn, en het is ook echt werk voor onze vrijwilligers. Op de vakanties voorzien we altijd één begeleider voor twee gasten en voor zware gevallen voorzien we één op één begeleiding. Daarbovenop gaan per groep telkens twee verplegers mee. Onze vrijwilligers moeten zeker geen achtergrond in de zorg hebben. Al wat je moet doen is een ADL-opleiding volgen. ADL staat voor Activiteiten Dagelijks Leven. Je leert dus hoe je dagelijkse zorg kan verstrekken aan mensen die zich niet zelf kunnen wassen, aankleden of niet zelfstandig kunnen eten. In de cursus zit ook een beetje SMOG, Spreken Met Ondersteuning van Gebaren. SMOG is niet de universele gebarentaal maar is eerder een vorm van ondersteunende communicatie. In de opleiding leer je ook omgaan met een rolstoel en met liften om mensen op te tillen. De ADL-opleiding duur maar één dag. Die dag is vrij pittig maar toegankelijk, iedereen kan meevolgen.  

Iedereen die zich geroepen voelt om mensen te helpen, kan zich inschrijven bij de lokale afdeling van het Rode Kruis. Je moet eerst vrijwilliger worden bij het Rode Kruis maar wie wil kan meteen na de ADL-opleiding mee op de vakanties. Op je eerste vakanties zal je geen persoon toegewezen krijgen die heel zware zorg nodig heeft en bovendien word je gekoppeld aan een buddy die zal helpen om de eerste ervaring op te doen. Je geeft simpelweg de dagen door waarop je vrij bent en dan kun je beginnen. De meeste mensen geven van hun drie weken wettelijk verlof één week op om op vakantie te kunnen gaan met het Rode Kruis. We hebben altijd vrijwillige verzorgers te kort. Het aantal inschrijvingen dat we toelaten voor deze vakanties hangt simpelweg af van het aantal verzorgers dat mee kan die week.  

Dus iedereen die graag mensen helpt, schrijf je in bij het Rode Kruis want iedereen heeft recht op vakantie.  

Geef een reactie